Suzanne Brink
Journalist en schrijver

Als ik een rijbewijs en een paard had kon ik mijn paard aan zee uitlaten

Een vrouw van rond de dertig met donker, steil geföhnd haar sluit de voordeur achter zich en drukt op haar sleutelbos terwijl ze klikklakkend naar de parkeerplaats loopt. Er piept iets. In een zwart hokje op wielen springen de sloten open. Routineus opent de vrouw de portier, gooit haar tas op de bijrijdersstoel en rijdt […]

Parkleven (4 X)

Stadse hondeneigenaren brengen vele uren per week door op hondenuitlaatstrookjes of in parken. Het zijn weldadige, fascinerende werelden met een eigen mores en met sterk fluctuerende sympathieën en antipathieën tussen honden onderling en hun eigenaren. Ik kom altijd met verhalen thuis over enge, loopse en dode honden, mensen met levenspech, filmtips en rare familiefeestjes. 2018 […]

Een bobbeltje of Melancholia Hypochondria

Rufus heeft een bobbeltje in zijn hals, zegt W. Binnen twee seconden denk ik het ergste. Het ligt aan de tijd van het jaar misschien, de uitvallende bomen, dingen die kapot gaan, het gegeven dat iedereen zomaar failliet kan gaan of worden ontslagen, dat er oorlogen uitbreken en mensen om niks vermoord worden.Een bobbeltje.

Sommige mensen doorgronden anderen in één oogopslag (met filmpje)

 Deze snikhete, gortdroge zomer liep ik vast op de eerste ontmoeting tussen mijn hoofdpersonen: Iris en Katja. Het draaide om de vraag: Wat viel ze op toen ze elkaar voor het allereerst zagen? Iris zit op de trap bij het stadhuis en Katja loopt langs.Iris komt onbewogen en kalm over en is makkelijk over het […]

Van slopende vakanties word je een beter mens

Stikjaloers op de kat bij thuiskomst. Goed, hij was meer alleen geweest dan normaal, maar hij had wel mooi op zijn eigen kattenbak kunnen poepen. De eerste week na de vakantie sliep ik negen-en-een-half uur per nacht, totaal ontwricht en gedachteloos, vergeten wie ik was en waarom. Was die hele klerenkast van mij? Had ik […]

#mijneerstefiets de splijtzwamfiets

Mijn broers en zus stoppen hun oren dicht als ik begin over mijn allereerste fiets, een driewieler. Soms lopen ze briesend weg en slaan de deur achter zich dicht. In de jaren dat mijn vader begon te dementeren kwamen drie onderwerpen onafgebroken terug: 1. hoe verloren hij zich als tienjarige voelde na de dood van […]

Mijn witte benen

Foto: Ex R. en ik temidden van bewonderaars van onze witte huid in Padangbai, Bali Tot mijn 25ste was het grootste compliment dat je me kon geven: ‘Wat ben je bruin!’ Zodra de zon scheen liet ik alles vallen om zo bloot mogelijk in de UV-stralen te liggen. De zomer waarin ik eindexamen deed, was […]

Waar rare druiven thuis zijn

Als ik me buitengesloten voel, een rare druif in eendrachtig gezelschap, droom ik ‘s nachts dat ik mijn man en huis kwijt ben. Ik slaap in rommelige huizen met wc’s die altijd bezet zijn of overstromen. De deuren kunnen niet op slot. Waar ik ook kijk zijn anderen. Nergens is een plek waar ik alleen […]

Ik word nog eens een plotschrijver

Foto: Oval Purse Gun van Vlieger & Vandam Vaak ben ik lekker aan het lezen en komt ineens een voorbode van een plot op, een betekenisvolle clou. Er hangt een drastische wending in de lucht. Dat heeft dit boek toch helemaal niet nodig, denk ik dan.

Schrijft een echte schrijver op papier?

Muffe types vond ik het, de gevestigde schrijvers die maanden geleden werden geïnterviewd door Coen ter Braak. Losgezongen van onze tijd waren ze met hun larmoyante odes aan pen en papier. Voor Facebook en Twitter trokken ze vast hun neus op. Smartphones kwamen hun huis niet in. Misschien hadden ze een site op hun naam […]

Troostkoper Top 9 van 2017

Mijn 2017 eindigt met frisse moed en opgewekte plannen. Als visionaire Troostkoper denk ik dat borduursels en decoratieve stoffen in 2018 steeds populairder zullen worden. En (opgelapte) spullen met een verhaal.  En niet te vergeten analoge omgevingen en dingen die analoog leven mogelijk maken zoals mijn eenvoudige briljante wekker, de absolute topaankoop van 2017. Ik […]

Vol vuur vertel ik haar hoe lelijk ik haar jas vind

Ik ben sociaal laat op gang gekomen en die achterstand haal je nooit helemaal meer in. Ik blijf een soort Data, de sympathieke robot uit Star Trek die menselijk gedrag observeert en nabootst en pas in zijn laatste jaren een chip met oprechte gevoelens krijgt die hij naar wens aan of uit kan zetten.

Vorige pagina Volgende pagina