Campingmonster belaagt vrouw die de rits van de tent sluit

Van slopende vakanties word je een beter mens

Stikjaloers op de kat bij thuiskomst. Goed, hij was meer alleen geweest dan normaal, maar hij had wel mooi op zijn eigen kattenbak kunnen poepen.
De eerste week na de vakantie sliep ik negen-en-een-half uur per nacht, totaal ontwricht en gedachteloos, vergeten wie ik was en waarom. Was die hele klerenkast van mij? Had ik echt dat boek geschreven? Maar hóe dan? Op vakantie moest ik elke zin drie keer overlezen voor ik globaal de strekking begreep.
Ik zeg niet dat vakantie alleen maar slecht is voor de mens, ho ho, maar strooi mij geen zand in de ogen met foto’s van zonovergoten terrassen, stralende selfies met je verstrengelde familie en ijsjes met parapluutjes.
Verder lezen

Tekening van auteur op haar bosgroene meegroeifiets

#mijneerstefiets de splijtzwamfiets

Mijn broers en zus stoppen hun oren dicht als ik begin over mijn allereerste fiets, een driewieler. Soms lopen ze briesend weg en slaan de deur achter zich dicht. In de jaren dat mijn vader begon te dementeren kwamen drie onderwerpen onafgebroken terug: 1. hoe verloren hij zich als tienjarige voelde na de dood van zijn moeder; 2. dat hij lang vóór de oprichting van de Vereniging van Computergebruikende Predikanten de eerste dominee was die vanaf een laptop preekte en; 3. dat ik zo blij was geweest met mijn driewieler dat hij zelfs mee naar bed moest.
Kon niet anders, daar moest ik een foto van hebben voor de campagne #mijneerstefiets van de Fietsersbond. Verder lezen

Twee blanken temidden van een vissersfamilie in Padangbai

Mijn witte benen

Foto: Ex R. en ik temidden van bewonderaars van onze witte huid in Padangbai, Bali
Tot mijn 25ste was het grootste compliment dat je me kon geven: ‘Wat ben je bruin!’ Zodra de zon scheen liet ik alles vallen om zo bloot mogelijk in de UV-stralen te liggen. De zomer waarin ik eindexamen deed, was de mooiste ooit. Ik reisde van de vroege ochtend tot de late avond de voor- en achtertuin door op zoek naar de beste plekjes. Soms lag ik met mijn spullen aan een recreatieplas. De zon verweekte mijn hersenen, mijn boeken verschroeiden. Vooral mijn benen waren halszaak. Mijn moeder had altijd spierwitte benen. Dat ging mij niet overkomen.
Mijn diploma kreeg ik in een witte overall waartegen mijn bruine huid prachtig afstak. Verder lezen

Schrijver met notitieblokje en schrijver achter de computer

Schrijft een echte schrijver op papier?

Muffe types vond ik het, de gevestigde schrijvers die maanden geleden werden geïnterviewd door Coen ter Braak. Losgezongen van onze tijd waren ze met hun larmoyante odes aan pen en papier. Voor Facebook en Twitter trokken ze vast hun neus op. Smartphones kwamen hun huis niet in. Misschien hadden ze een site op hun naam staan, maar dan alleen omdat hun uitgever die per se voor ze wilde onderhouden zodat zijzelf hun erudiete hersentjes er niet aan vuil hoefden maken.
Pen en papier! Snuif! En dan zeker je handgeschreven manuscript met doorhalingen laten uittypen door je uitgever. Verder lezen

Wekker zonder internetverbinding

Troostkoper Top 9 van 2017

Mijn 2017 eindigt met frisse moed en opgewekte plannen. Als visionaire Troostkoper denk ik dat borduursels en decoratieve stoffen in 2018 steeds populairder zullen worden. En (opgelapte) spullen met een verhaal.  En niet te vergeten analoge omgevingen en dingen die analoog leven mogelijk maken zoals mijn eenvoudige briljante wekker, de absolute topaankoop van 2017. Ik dacht gister zelfs even aan de terugkeer van de vaste telefoon. Echt gek.  Verder lezen

Kapster knipt in geforceerde pose

De kapster maakt een Kinki dansje á 50 euro

Mijn kapster, ik ken haar naam niet, een naam met een ‘J’ past bij haar, Julie of Joyce, gaat verder bij mij vandaan staan en buigt zich vervolgens naar mij voorover terwijl ze een raar huppeltje maakt. ‘Kijk, zo’, zegt ze, en draait haar hand, met tussen twee vingers een lok van mij, zodat ik haar handpalm in de spiegel zie. ‘Zo doen ze het bij Kinki kappers, heb ik op een cursus geleerd. Ik weet ook niet wat het nut daarvan is.’ Verder lezen

Patroon van hondenkonten

Kitty tilde de theedoek naar een hoger plan

‘Ik hoef niet van iedereen te weten wat hij aanheeft’, zei een lezer (m) over Grootser dan ik, en de kop boven een artikel in het Nederlands Dagblad over mijn boek luidde: ‘Over de televisie hangt een kleedje.’
Genoeg reden voor textiele verdieping in mijn tweede boek. De hoofdpersoon rommelt wat aan met baantjes tot ze de kracht van patronen ontdekt, het belang van aankleding van het leven, je huis en je lichaam, en ze van lieverlee een veelgevraagd stoffenontwerper wordt.
Ik zocht alleen naar een baan voor haar en nu is haar hele wezen rond textiel gedrapeerd. Veel mensen ontdekken later in hun leven de waarde van natuur, anderen van textiel. Verder lezen