Leraar met aanwijsstok temidden van zwierige formules.

Alleen, dus kan wel dood

Ik moest gister aan onze kleine, ronde bakker met het rode hoofd van vroeger denken omdat ik een auto door grind hoorde rijden. Wij hadden lang voor Picnic en de thuisbezorgservice van de AH bestonden een bakker, slager en groenteman aan huis. De bakker kwam het vaakst en reed met zijn busje door ons grind voor hij de notabele treden van onze pastorie beklom en aanbelde. Toen ik me hem probeerde te herinneren, zat ik ineens in de klas bij meneer Lutterot. Nog zo’n kleine, ronde man met rood hoofd met een bijrol in mijn grandioze leven. Verder lezen

werkplek met kat

Nog steeds niet arrivé

Foto: Werkplek van niet gearriveerde schrijver

In augustus 2016 kwam mijn eerste boek uit. Ik vond dat zelf een rechtstreekse sollicitatie naar een radicaal ander leven, maar de uitgeverij raadde me sterk af mijn baan op te zeggen en temperde mijn verwachtingen van paginagrote interviews en NOS-Journaals die met mijn boek openden. Inmiddels denk ik dat een uitgeverij niet genoeg kan temperen. Verder lezen

Eén glaasje en ik zie de wereld in perspectief

‘Jij moest eens wat minder drinken’, zeg ik tegen dikke rode hoofden met gele tanden op tv. Ik heb namelijk het licht gezien. Dit jaar las ik het ene na het andere artikel over de schadelijke effecten van alcohol en terwijl ik bij het eerste nog sputterde: ‘Straks mogen we helemaal niks meer,’ stelde ik bij het laatste voor in elk geval door de week geen alcohol meer te drinken. Verder lezen

Textielmuseum in Tilburg: 9

‘Suzanne kijkt de kat uit de boom’, stond op mijn rapport. Klopt nog steeds. Maar het ligt aan de kat en het soort boom, wat voor weer het is etcetera.
In het textielmuseum in Tilburg liep een mededeelzame suppoost rond. Ik hoorde hem een mevrouw uitleggen dat het stoomwiel aan werd gedreven door een vergelijkbare dynamo als op je fiets zit, alleen dan veel groter. Ik schuifelde bij hem vandaan, huiverig als ik ben voor mensen die hun ei kwijt moeten, iemand die mij op zou slokken terwijl ik in wijde omtrekkende cirkels het museum wilde verkennen. Bij een gekantkloste lamp van glasvezel van Niels van Eijk kreeg hij me toch te pakken.
Verder lezen

Alleen berggeiten willen niet eten en douchen in de trein

In 2010 smeten wij met geld. Dat kunnen wij uitzonderlijk goed. Het was het laatste jaar dat we geld hadden. Later refereerden we aan deze periode als aan ‘onze rijke tijd’ (+/- 2002-2010). Wij waren dat jaar al drie weken met een huurcadillac door Frankrijk getrokken, copieuze lunch hier, veelgangendiner daar, waarvan we één week in het diepe Zuiden een schier onbereikbaar hooggelegen prachtig appartement huurden met hallucinatoire badkamer. Op het charmante balkonnetje met uitzicht op kerktoren en mobiele pizzaverkoper (elke vrijdag en zaterdag tussen 18 en 19 uur) werd de temperatuur tegen 11 uur ’s avonds een beetje dragelijk. Verder lezen

Wat anderen over mijn boek zeggen

Ik ben gesignaleerd. De week nadat mijn boek uitkwam stond de omslag in de Trouw en de Volkskrant met een piepkleine samenvatting erbij. Ik moest denken aan de tijd dat ik televisie-informatie inkortte voor de AKN Programmabladen. Van nachtfilms bleef niet veel meer over dan: ‘De echtgenoot van de bloedmooie, zwangere Angela verongelukt. Dat komt slecht uit!’
Mijn boek blijkt á la de programmabladen goed samen te vatten als: ‘Meisje gaat studeren en wordt verliefd.’

Verder lezen

Mijn eeuwige liefde voor Cold feet

Het was niet een van de Grote Drie, zeker niet, niet Connie Palmen of Hella Haasse noch Coetzee of Jonathan Franzen. Bij de eerste versies van mijn boek, lang geleden, was Cold feet mijn lichtend voorbeeld. Aangezien Cold feet al eeuwen van de buis is, was het programma bij het schrijven van de herziene versie naar de achtergrond verdwenen. Zo onterecht, bleek afgelopen week. Verder lezen