Kapster knipt in geforceerde pose

De kapster maakt een Kinki dansje á 50 euro

Mijn kapster, ik ken haar naam niet, een naam met een ‘J’ past bij haar, Julie of Joyce, gaat verder bij mij vandaan staan en buigt zich vervolgens naar mij voorover terwijl ze een raar huppeltje maakt. ‘Kijk, zo’, zegt ze, en draait haar hand, met tussen twee vingers een lok van mij, zodat ik haar handpalm in de spiegel zie. ‘Zo doen ze het bij Kinki kappers, heb ik op een cursus geleerd. Ik weet ook niet wat het nut daarvan is.’ Verder lezen

Patroon van hondenkonten

Kitty tilde de theedoek naar een hoger plan

‘Ik hoef niet van iedereen te weten wat hij aanheeft’, zei een lezer (m) over Grootser dan ik, en de kop boven een artikel in het Nederlands Dagblad over mijn boek luidde: ‘Over de televisie hangt een kleedje.’
Genoeg reden voor textiele verdieping in mijn tweede boek. De hoofdpersoon rommelt wat aan met baantjes tot ze de kracht van patronen ontdekt, het belang van aankleding van het leven, je huis en je lichaam, en ze van lieverlee een veelgevraagd stoffenontwerper wordt.
Ik zocht alleen naar een baan voor haar en nu is haar hele wezen rond textiel gedrapeerd. Veel mensen ontdekken later in hun leven de waarde van natuur, anderen van textiel. Verder lezen

Deurkettinkje

‘Heeft hij u aangeraakt?’

Gisteravond om 18 uur ging de bel. Voordat ik de deur opende voor het donkere silhouet van een breedgeschouderde man, verbond ik eerst deurpost en deur met het deurkettinkje. Het was de postbode met een pakje. ‘Kettinkje is niet voor jou hoor’, verontschuldigde ik me. ‘Enge buurman.’ Hij knikte begrijpend. De deur was alweer dicht toen ik bedacht dat ik van de postbode ook wilde weten of hij bij Hem, de Boze Buurman, pakjes had bezorgd, en wat hij op straat allemaal naar zijn hoofd geslingerd krijgt en of het went om (slecht betaald te krijgen en) dingen naar je hoofd geslingerd te krijgen. Ik heb een nieuw thema.  Verder lezen

Grafsteen van mijn vader

Een mooiere grafsteen dan Piet

Broer D. pakt de schop uit de achterbak, geen idee of het normaal is om met zo’n schop rond te lopen op een begraafplaats. Je kan zomaar iemands resten opgraven, nergens een beheerder te bekennen die daar een stokje voor steekt.
Ik draag de pot met lavendel en zo lopen we met mijn moeder tussen ons in de begraafplaats op door het grind. Overal in Aalsmeer ligt grind, valt me op. Vast om te voorkomen dat vliegtuigen te ver doorglijden als ze een noodstop in je achtertuin maken.
Verder lezen

De hakadans van de Nieuwzeelandse Maori op het rugbyveld

Hakadans op kantoor: De corporate tribe

Ik heb het beste managementboek ooit gelezen! Het was tevens mijn eerste en ik denk niet dat ik snel een tweede lees. Maar wat een boek, De corporate tribe. Misschien moet er naast het stickertje ‘Managementboek van het jaar 2016’ een stickertje ‘Zeker niet alleen voor managers’ op geplakt worden. Het is een feest voor iedereen die met andere mensen werkt en zich net als ik nu en dan afvraagt: wat gebeurt hier in vredesnaam? Verder lezen

Kruislingse gelbandjes

Test: Siliconen of blote voeten, tips voor iedere schoenendrager (m/v)

Schrijven over schoenen (alweer) is vast een smet op mijn literaire blazoen, maar schrijven is nou eenmaal risico’s nemen.  Laatst liep ik op een snikhete dag van het Westergaspark in Amsterdam naar het station op mijn bootschoenen, de enige schoenen die ik nog verdroeg omdat mijn voeten de dag ervoor geruïneerd waren door sandalen. Vlakbij het station, in de Haarlemmerstraat, liep een vrouw zonder schoenen voor me. Verder lezen

Leraar met aanwijsstok temidden van zwierige formules.

Alleen, dus kan wel dood

Ik moest gister aan onze kleine, ronde bakker met het rode hoofd van vroeger denken omdat ik een auto door grind hoorde rijden. Wij hadden lang voor Picnic en de thuisbezorgservice van de AH bestonden een bakker, slager en groenteman aan huis. De bakker kwam het vaakst en reed met zijn busje door ons grind voor hij de notabele treden van onze pastorie beklom en aanbelde. Toen ik me hem probeerde te herinneren, zat ik ineens in de klas bij meneer Lutterot. Nog zo’n kleine, ronde man met rood hoofd met een bijrol in mijn grandioze leven. Verder lezen

werkplek met kat

Nog steeds niet arrivé

Foto: Werkplek van niet gearriveerde schrijver

In augustus 2016 kwam mijn eerste boek uit. Ik vond dat zelf een rechtstreekse sollicitatie naar een radicaal ander leven, maar de uitgeverij raadde me sterk af mijn baan op te zeggen en temperde mijn verwachtingen van paginagrote interviews en NOS-Journaals die met mijn boek openden. Inmiddels denk ik dat een uitgeverij niet genoeg kan temperen. Verder lezen