folder Opgeslagen in Troostkoper
Ik ben de nieuwe Marijke Helwegen
Suzanne Brink comment 10 reacties access_time 2 min leestijd

Ik durf dit aan niemand te vertellen. Met zonnebril op schuifel ik door het huis. Als de bel gaat wacht ik tot het ophoudt. De gordijnen zitten potdicht.
Het leek me praktisch en schoonheidsspecialiste Dineke K. had aan de telefoon gezegd dat het alleen een beetje kriebelde. 170 euro is een hoop geld maar als je kijkt naar de prijs van een flesje eyeliner heb je dat er na drie jaar wel uit. Toen ik eenmaal naast haar stond en ze het over opgezwollen ogen, korstvorming en uitstoting van onnatuurlijke stoffen had, kreeg ik wel wat bedenkingen, maar ik was vastbesloten door te zetten. Mogelijke oogontstekingen, bloeduitstortingen, beetje illegale verdoving… Het zou wel los lopen.
Ik nam plaats op de tandartsstoel en dacht aan tai chi en ontspannen. Ik stelde me rosé in de zon voor. Dat was even leuk, tot de wrede Dineke K. daadwerkelijk haar ronddraaiende vijfnaaldenpen op de bovenste wimperrand van mijn ogen zette. Van elk prikje gingen mijn ogen zenuwtrekken. Stekende stoffen lekten in mijn ogen. Ik zette de nagels van mijn ene hand in de handpalm van de andere. Ik kreunde als een dier in de val. Ik wilde zeggen dat ze het andere oog maar moest laten zitten. Ik was in staat iedereen te verlinken als het maar stopte. Ik dacht aan al het leed dat er in de wereld al was en dat ik hier vrijwillig voor had gekozen.
Hoeveel minuten nog Dineke K.? Doet het de volgende keer als je het bij moet werken weer zo’n pijn?
Dineke K.: ‘Dat hangt er vanaf. Ik zeg niet dat het een leuke behandeling is. Ik denk dat je hele gevoelige ogen hebt.’
Ze stopte me een spiegel toe. Met ogen die plakten van de vaseline gluurde ik naar een behuilde vrouw van ongeveer mijn leeftijd in wier pupillen doodsangst stond te lezen. Zij en ik, wij zouden dit onder ons houden. Voor ik naar buiten stapte speurde ik links en rechts de straat af naar bekenden. Niemand, niemand, niemand.
Thuis dook ik direct met mijn hoofd onder dekens. Ik heb er een Groot Geheim bij. Ik ben niet meer puur natuur.

Geef een reactie

  1. Heee Suzanne!
    Dat je me nog lezen kunt!
    Het schijnt echt over te gaan, heb ik gehoord, alleen moet je het hele circus over iets van een jaar herhalen.

  2. uh…. ik ben geloof ik niet zo van die vrouwendingen. Wat heb je nu precies laten doen?
    groet
    marloes
    (hier in Noord-Ierland is de vrouwentrend de spraytan…. Douche in, spraytan aan en een half uurtje later ben je een wandelende wortel…)

  3. Hoi Marloes! Permanente eyeliner! Is geen vrouwending hoor. Is iets heel technologisch geavanceerds met ogen, dat dan weer wel. Maar ogen zijn geen typische vrouwendingen toch?
    Ben jij al een worteltje?

  4. ik doe het je niet na, alleen al niet omdat mijn ogen er ongetwijfeld bezwaar tegen hebben.
    permanente wenkbrauwen daarentegen…

    jonneke

  5. Hahaha, die Suzanne.
    Ik heb alleen maar een hele rijke luie vriendin met permanente eyeliner, en die zegt… dat het over pakweg een jaartje weer moet, maar ik kan wel even ècht voor je informeren? Nog bedankt trouwens voor je grandioze Istanbulfilmtip.

  6. Niet verder vertellen, maar ik moet over 4 weken weer om het ‘bij te laten werken’ wat in het geval van het linkeroog vast ‘helemaal overdoen’ wordt omdat mijn linkeroog geen trek had in die zooi en alles heeft afgestoten. Ik neem maar een stressballetje mee. Dat is pas zielig he. Ik denk niet ik deze behandeling aan iedereen ga aanbevelen, behalve als ik iemand niet echt mag natuurlijk 😉