folder Opgeslagen in Troostkoper
Taxi
Suzanne Brink comment 0 reacties access_time 2 min leestijd

De metro vanaf Rotterdam Alexander. Tram 8 vanaf Rotterdam Centraal. De OV-fiets misschien? Ik wrong me in bochten om niet met de taxi te hoeven. Het zal wel net als met theater en de trein zijn. Als je er maar één keer in de paar jaar gebruik van maakt, valt het altijd vies tegen. Onbeschofte chauffeurs die ouden van dagen dood rijden.
Met knikkende knietjes stapte ik in de voorste taxi. De chauffeur was een mollige Pakistaans uitziende man. Het Heiman Dullaertplein zei hem niets, maar gelukkig had hij een tomtom. Terwijl we rakelings langs paaltjes scheerden typte hij: H-e-i-m-a-n…
Op de plaats van bestemming keek hij warrig naar de nummers. “Ik red me wel hoor”, zei ik. Als ik nooit van mijn leven met iemands beroep en persoonlijke geschiedenis zou willen ruilen, word ik wekig. Terwijl ik nog aan het uitstappen was, gleed de auto alweer naar voren.
Na anderhalf uur ter plekke belde ik het nummer dat de man me had gegeven, maar kreeg een antwoordapparaat. Gelukkig was ik zo helder van geest geweest om thuis al het nummer van een ander taxibedrijf te noteren: Taxi Sint Job. Vond ik sympathiek omdat op hun website stond: ‘Het eerste adres waar Taxi St. Job zich vestigde was aan de St. Jobsweg 19, een oud NS gebouwtje, o.a. daarom is de naam St. Job aangenomen. Maar ook, omdat de leden zo arm waren als Job en Jobsgeduld hadden tijdens de vele rechtszaken die tegen Taxi St. Job werden aangespannen, want het voortbestaan is niet over rozen gegaan. Jarenlang hebben wij voor ons bedrijf moeten vechten, tot aan de Hoge Raad toe.’
De bel ging. Voor de deur stond zo’n echte Rotterdamse taxichauffeur, zoals ze eruit hóren te zien zeg maar. Met zwart leren jasje en grote gouden ringen. Natuurlijk zei hij dat het minder gezellig was geworden sinds de Pakistanen, enzovoort, maar verder was hij aardig en bood aan een bon te maken. “Goed idee!”, riep ik verrast.
Ik overwoog in Rotterdam te gaan wonen, ook omdat het bezoekje aan Radio Ebony (dagelijks te beluisteren van 21.00-1.00) zo leuk was.
Maar toen zat bij Pauw en Witteman een onvervalst Rotterdamse pedoverdelger.

Laat weten dat je dit leuk vond!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: