folder Opgeslagen in Troostkoper
Oude huizen, nieuwe huizen, trappenhuizen
Suzanne Brink comment Een reactie access_time 5 min leestijd

‘s Ochtends hoor ik van dichtbij gejoel alsof onze logees net wakker zijn. Alleen hebben we geen logees, het zijn de buren. We horen mensen traplopen, er schreeuwt een kind. Soms gilt een cirkelzaag. Maar als we in bed liggen is het stil alsof we op het platteland wonen. Met een vertrouwd vleugje A27, dat wel. 

Het nieuwe huis heeft een tuin en een puntdak. De tuin is in 1982 betegeld en sindsdien heeft geen plant wortel in de grond kunnen schieten. Het was nog niet zo makkelijk om de eerste steen uit dat strak gelegde stenenpatroon los te wrikken en ruimte te maken voor die vele balkonplanten van ons. 

De verhuizers kwamen op de eindeloze dag van de verhuizing niet meer aan het balkon toe en ik zei goeiïg: ok, doen we zelf. 

Kuub potaarde

Verhuizen

Uren sjouwden we met potten en planten en een kuub potaarde in vuilniszakken de trappen van ons oude huis af. 

We hadden er tegen die tijd al een paar slopende weken opzitten waarin we met nagelvijl en pincet behang van muren hadden gepeuterd, muren geel en blauw verfden, donkerbruine kozijnen witten en in onze vrije tijd in het oude huis spullen in dozen stopten en vele kubieke meters meubels en oud servies naar het oud vuil sleepten. Soms deden we de deur open voor iemand die een oude barometer, glitterbol of gaatjesmaker gratis af kwam halen. Ik zat onder de blauwe plekken, aarde, spinnewebben, wondjes en lijm- en verfresten. Kilo’s vielen we af in die weken. Geen tijd om honger of dorst te voelen. 

Van mijn neus naar mijn bovenlip loopt een diepe schram van onze kat Edje die zich niet liet oppakken op zijn oppasadres. Ik gaf niet op. Nog een keer greep ik hem. 

Dat wordt een lidteken. 

Jodelhond

Verhuizen

De eerste nacht lag ik ontheemd in het nieuwe huis zonder Edje, die misschien nooit meer terug zou komen, net als veel andere dingen. De volgende dag gaf hij zich alsnog gewonnen. Dat scheelde iets.
Rufus moet opnieuw leren alleen thuis te zijn. Hij blaft en huilt. 

Dat het oude huis ineens het oude huis is geworden! Een afgesloten tijdperk van twintig jaar. 

Begin oktober hadden we nog geen idee. We zeiden tegen elkaar: ‘De woonkamer is nu op zijn mooist.’ Want we hadden een paar stoelen weggedaan en een nieuwe plantenstellage annex televisiemeubel gekocht. 

Ganzenborden

Vooral toen we net in het nieuwe huis woonden kon ik er slecht tegen als mensen ons feliciteerden alsof we een enorme stap voorwaarts hadden gezet. Het leven als ganzenbord. Je wordt geboren, haalt je rijbewijs, trouwt, krijgt kinderen en verhuist van een flat naar een huis met tuin. 

We hebben ooit vele andere huizen gekeken in de tijd dat kopen een reële optie leek, maar die huizen met tuin vonden wij benauwd en vielen in het niet bij onze ruime huurflat met vrij uitzicht op bomen en luchten. 

Verhuizen
Zoek de verschillen

We hebben wel issues met bijzondere flatgenoten gehad. L. die zich aan ons voorstelde als racist en emmers chloor in het trappenhuis gooide om hangjongeren weg te jagen. G. die zijn vriendin sloeg en moest vertrekken nadat hij zijn hond een maand alleen met een bak brokken en emmer water in zijn appartement achter had gelaten. En M. die het huis uit is gezet omdat hij zijn buren ernstig bedreigde. Het ruziënde stel met kind en dodelijke hond is weg. Het gezin is naar Woerden verhuisd en de hond is afgemaakt nadat hij tekkel Lepel de strot door had gebeten. Maar de meeste jaren leefden we in harmonie samen met zestig andere doorgaans niet al te rijke flatgenoten die het voor hun ego niet van een prestigieuze baan moesten hebben. 

Onder de woonkamer woonde bijvoorbeeld een rustige, weinig spraakzame Surinaamse man die ons het water om de tanden deed lopen met goddelijke etensgeuren die door de open deur naar het balkon opstegen, en onder de slaapkamer woonde een meisje in haar eentje dat altijd ‘sorry’ zei als ik haar tegenkwam en er een half jaar over heeft gedaan om het huis in te richten voordat ze definitief het ouderlijk huis verliet. 

Spugen in de portiek

Verhuizen
Poging spullen te slijten aan de studenten tegenover onze flat

Jouw huis is mijn huis niet. Ik denk nooit bij huizen van anderen: o, konden wij hier maar wonen. Ik was gelukkig met ons huis. Tot een vriendin zei dat bij haar in Bunnik aan de rivier een huurhuis vrijkwam en we ons daarvoor inschreven. We kregen het niet, maar het zaadje was geplant. Het volgende huis waarop we ons inschreven kregen we wonderlijk genoeg wel. Nummer 1 op de wachtlijst vond de straat namelijk te stil, nummer 2 vond het niet inbraaksafe, nummer 3 kwam niet opdagen en nummer 4 vond dat er te veel aan moest gebeuren. 

Grootste minpunt van een flat: de portiek. De één spuugde in de portiek, de ander plaste er. Sommige mensen (mannen) kwam ik liever niet tegen. 

We hebben nu ons eigen trappenhuis, een niemandsland tussen de woonkamer en de bovenverdieping. De trapleuning en de treden zijn nog donkerbruin en op de muur zit wit raufaserbehang. Het ruikt er naar stoffige planten. Pluspunt is wel dat er niemand spuugt of plast en de enige man die ik er tegenkom mijn eigen is.

Soms ben ik ineens intens gelukkig. Als de zon in mijn werkkamer schijnt en ik me voorstel hoe ik van de zomer in de tuin kan zitten onder de moeraseik die W. een paar weken geleden heeft geplant, of als ik zomaar de voordeur uitstap en over de kasseien op ons autovrije pleintje (!) naar Amelisweerd wandel. 

Een nieuw huis doet leven. 

(Maar dit roep ik niet te hard want dan moet ik over een paar jaar weer.) 

verhuizing

Geef een reactie

  1. Oh, wat herkenbaar allemaal, Suzanne. Wij zijn net afgelopen weekend verhuisd……. Meer tuin, minder huis. Enorm tetrissen met de spullen. En de katten die weer moeten wennen.
    Veel plezier op je nieuwe plekje!