Heel lang geleden zei ik tegen een vriendin met twee katten: Maar vind je het niet raar om al dat eten voor die dieren te kopen terwijl aan de andere kant van de wereld mensen sterven van de honger?
Daar had ze niet van terug.
In die periode studeerde ik Culturele Antropologie en de vraag over de katten was voor mij logisch want de wereld was mijn referentiekader. Dat hele getut met huisdieren van ons, westerlingen, daar moesten ze in andere landen hard om lachen. Wij waren gek geworden van al dat geld en die mogelijkheden.
Kattenhangmatten!
Hondenjasjes!
Teckels met haaienvinnen
Zoveel jaar en drie katten en twee honden verder staat het schaamrood me op de kaken als ik eraan terugdenk. Alsof de wereld er ook maar iets van opknapt als je solidair geen katten of honden in huis haalt om ze te koesteren. Inmiddels ben ik zo iemand die in het ene na het andere filmpje in haar tijdlijn krijgt van teckels met haaienvinnen op hun zwemvesten, innig bevriende eenden en ezels en een man die met een treintje rondrijdt met wagonnetjes vol honden.
‘Dat hij daar tijd voor heeft. Zeker geen kinderen’, hoorde ik een collega ooit zeggen over een andere collega die in zijn vrije tijd zweefvliegen (diersoort) bestudeerde. Voor veel mensen staat kinderen opvoeden op één als zinnige levensbesteding. De rest van de wereld kan dan min of meer doodvallen.
Maar waar je je aandacht en liefde precies aan geeft, is minder belangrijk dan dat je die liefde en aandacht tenminste aan iets of iemand geeft. Denk ik. Verf je modeltrein, haak een brillenkoker. In plaats van rusteloos rond te snacken en weg te werpen. Het maakt niet uit hoe klein en onbeduidend je project ook lijkt in het grote geheel.
Van huisdieren naar holisme
Ik ga nu een grote denkstap maken waar ik al dagen op broed en ik slaap slecht, dus heb er ook hele stukken nacht aan gewijd. Van huisdieren ga ik naar het holisme. Holisme is mijn favoriete ‘isme’. Geen geloof, maar een filosofie die ervan uit gaat dat alles met alles samenhangt. Prik je hier, doet het ook daar zeer. Vandaar dat ik niet van de helden en hoogtepunten ben, want die heldenverering gaat er vanuit dat iemand in zijn eentje op eigen kracht een genie is, zonder nummer twee geen nummer één. En voor hoogtepunten jagen mensen blind doelen na zonder onderweg om zich heen te kijken. Als je het holistisch bekijkt is hiërarchie minder belangrijk. Het leven draait om onrendabele lijntjes, zoals ze dat in het Openbaar Vervoer noemen. Als je onrendabele lijntjes wegbezuinigt stort het hele OV in. Ik hou van onrendabele lijntjes. ik ben zelf een onrendabel lijntje.
Mijn leven als hondenmand
Afgelopen week gaf ik mijn leven zin als hondenmandje. Fonzy at al weken niet of slecht. We hadden al een paar keer de gang naar de dierenarts gemaakt. Hij knapte twee keer op van een anti-braakmiddel tegen misselijkheid en pijn. Maar zijn gebrek aan eetlust kwam terug en voor de zekerheid zou ik een echo laten maken in het dierenziekenhuis op de Uithof in Utrecht. Fluitend ging ik erheen. In mijn achterhoofd hield ik wel dat er een kleine kans was dat hij bijvoorbeeld kanker kon hebben, maar het ergste vond ik nog dat zijn buik kaal geschoren moest worden.
Het dierenziekenhuiswezen is een fascinerende wereld. In een grote steriele wachtruimte zitten op lange rode banken mensen in een tijdsvacuüm te wachten tot een dierenarts of assistent hen en hun hond of papegaai op komt halen. Ik gaf mij er volledig aan over. Ik mocht niet bij de echo zijn, gaf Fonzy mee en keek naar de grote fluffy golden retriever die onafscheidelijk was van zijn knuffel, een aap met lange slungelarmen en -benen.* Er waren mensen van de KNFG geleidehonden met een puppy geleidehond in opleiding, een stel vrouwen die hun nerveuze bruine setter toespraken alsof het een kind was – ‘Hee knappie’, een stafford die twee bakken water leegzoop en de boel bij elkaar huilde en kermde, terwijl de ene na de andere baas vergeefs probeerde het koffiezetapparaat te doorgronden.
Na ruim een half uur kwam Fonzy terug, werd alles anders en veranderde ik fulltime in een hondenmandje: wring je in bochten op keiharde banken om het de hond zo comfortabel mogelijk te maken. Ik heb ook gedacht, vlak nadat we hem vers van de spoedoperatie terug hadden gekregen en hij alleen maar stond te jammeren – stond ja, liggen wilde hij niet: zend ons de planeet Melancholia en laat ons met zijn allen vergaan. IK WIL DIT NIET. Zoals ik veel andere dingen ook niet wil. Oorlogen, bombardementen en kortzichtige mensen in de regering die bepaald niet holistisch prikken en pluimen uitdelen zonder zich ooit te bekommeren over de gevolgen voor het geheel.
Tegen mijn jongere ‘ik’ zou ik zeggen: eet eens wat minder vlees, wijsneus. Neem een voorbeeld aan onze honden die (deels) aan de vegetarische Prins zijn.
*Later hoorde ik de op het oog vrij nonchalante baas van de fluffy golden retriever met knuffelaap bellen met een klant: ‘Ik kom er zo aan hoor. Het was een rollercoaster de afgelopen maanden. Artrose, hartklachten en nu ook nog kanker. Het is einde verhaal.’