folder Opgeslagen in Troostkoper
Het bureau is mijn schuilhut tegen aandachtstrekkers
Suzanne Brink comment 0 reacties access_time 4 min leestijd

‘Hoe zouden je collega’s je typeren?’ ‘Bescheiden,’schreef ik. Ik kon net zo goed ‘kleurloos’ of ‘deurmat’ zeggen.
Ik had al een uur op pluspunten zitten zwoegen.Wat kon ik toch veel en wat was ik ontzettend coöperatief en pro-actief. Kotsmisselijk werd ik ervan.
De afwijzing op de sollicitatie kwam niet als een verrassing. Enfin. Het was hoofdzakelijk een vingeroefening voor mijn ‘employability’, zodat ik in conditie blijf voor de arbeidsmarkt. 

Vecht om mij!

Diep in mijn hart, niet eens zo heel diep, een vingerkootje, zit een diva die wil dat ze om haar vechten. Iedereen. Werkgevers, vrienden, kranten, bladen en uitgevers. Maar er gebeurt dus niets als je in een hoekje je stinkende best zit te doen. Spinnen bouwen webben in je haar, hondjes plassen over je schoenen en schoonmakers halen een doekje over je heen.
Je moet je vinger opsteken, jezelf presenteren. Kijk mij dit geschreven/geschilderd/geïmplementeerd hebben. Kijk mij bloedmooi, geliefd en succesvol zijn. Steeds belangrijker wordt het. Aandacht genereert meer aandacht. Soms lees ik hetzelfde jeugdtrauma van een en dezelfde documentairemaker in twee kranten en een tijdschrift en hoor het ook nog eens op de radio.

Aandachttrekker krijgt applaus

Je hebt de rijken die steeds rijker worden en je hebt bekende mensen die steeds meer aandacht krijgen omdat ze bekend zijn. ‘Tegenwoordig. In dit land. In deze samenleving,’ hoort hier dan achter. Maar dat suggereert dat er samenlevingen zijn waar dat beter geregeld is. Ik ken die samenlevingen niet. Zijn mensen niet overal hetzelfde? Ze verafgoden graag en het liefst verafgoden ze samen en applaudisseren in een menigte. Klappen in je eentje is gênant. Je hebt mensen die graag verafgoden en mensen die liever verafgood worden. Zelf zou ik het liefst met mate verafgood worden. Zonder aangegaapt te worden op straat, maar wel met veel lucratieve voorstellen en uitnodigingen in de mailbox. 

Schuilhut Het bureau

Misschien komt het door corona. Ik kan al die vrolijke, energieke berichten niet meer aan van mensen naar wie ik moet kijken en luisteren en van wie ik iets moet kopen of over iets moet nadenken omdat ze het licht hebben gezien. Ga even met zijn allen lekker een boom tekenen, denk ik dan.

Terwijl de actualiteit voortdendert, het klimaat ‘krak’ zegt en mensen in oorlogsgebieden als vanouds sterven als vliegen, heb ik mijn eigen schuilhut tegen al die borstklopperij en successen die gevierd moeten worden. Twintig jaar na de hype ben ik begonnen in de moeder der kantoorliteratuur, Het zevendelige Het bureau van Voskuil, gebaseerd op Voskuils jaren bij Het Meertens Instituut. (Nu ook als e-book.) Het hoorspel dat op basis van de boeken is gemaakt, kende ik al wel. Ik luisterde het als ik vijftien kilometer naar mijn werk fietste. Ik heb me er om verkneukeld. Verkneukeld is precies het woord.

Patser!

Als je bij Het Bureau solliciteert hoef je niets te kunnen

Tijdens het lezen hoor ik de stem van mijn favoriete acteur Jacob Derwig als de pietluttige Bart Asjes. Maar mijn favoriet is – hoe kan het anders – Nicolien, de vrouw van hoofdpersoon Maarten, gespeeld door Yvonne van den Hurk. Heethoofd Nicolien scheldt hoofdpersoon Maarten uit voor Patser omdat hij, als hem opslag aan wordt geboden, die niet weigert. Ze ontploft als hij een moderne bandrecorder meeneemt: ‘Ik wil die troep niet in mijn huis!’
Socialist Maarten, die het verdomt een proefschrift te schrijven omdat hij dan pas serieus genomen zou worden en hij principieel niet serieus genomen wil worden, vindt het de taak van Het bureau om juist mensen die niks kunnen een baan te geven. Tijdens sollicitatiegesprekken hoeft echt helemaal niemand zich beter voor te doen dan hij is.
‘Ik weet niet of ik dat kan.’
‘Je kunt volgende week beginnen!’
Een blik op de dorre site van Het Meertens Instituut laat zien dat daar in elk geval niets veranderd is.
Hoopvol! 

Interview met schrijver Han Voskuil die door Hanneke Groenteman is overgehaald een zaal vol fans te woord te staan

Geef een reactie