folder Opgeslagen in Troostkoper
Check: De stad is niet gebombardeerd 
Marktplaatstoerisme
Suzanne Brink comment 0 reacties access_time 4 min leestijd

Ik opende de tuinpoort. Dag man, dag hond, dag kat. Het miezerde, maar dat kon me niets schelen. Het werd al donker. Ik fietste de wijde wereld in en wist niet wanneer ik weer terug zou komen. Auto’s reden door rood en blokkeerden de doorgang. Op het fietspad was bijna niemand. Mijn eerste stop was bij de Praxis. Het parkeerterrein was leeg en donker. Er was een route uitgezet tussen hekken die naar het afhaalloket leidden. Voor me stond maar één vrouw, maar haar bestelling was zoek. Drie relaxte medewerkers zochten om beurten op de etiketten van de klaarstaande kratjes. Achter mij zwol de rij aan. ‘Het is al bijna zes uur’, zei nummer vier in de rij gelaten tegen nummer drie. We hadden nog even voor de avondklok inging.

I. had het vrolijkste mondkapje ooit

Met mijn blik vers gemengde hemelsblauwe badkamerverf fietste ik de avond weer in en sloeg af naar het kanaal. Op de golven weerspiegelde het laatste avondlicht. Ik stelde me voor dat ik op een woonboot aan de overkant zou wonen en me elke dag liet masseren door het licht op het water. Ik fietste zo langzaam als ik kon. Ik was een migrant terug in haar land van herkomst. Hier had ik ooit gewerkt, in het pand naast de afwerkplek, waar net een duur type auto vandaan kwam, en daar was de nieuwe tunnel waar ik over gelezen had. Daar had ik op het terras gezeten en hier ging ik altijd naar rechts voor mijn cursus. De stad was niet gebombardeerd. Er waren mensen met kinderen in een bakfiets, mensen met licht op hun fiets, mensen met tassen in een krat. Ik gaf iedereen voorrang. Met de fiets aan de hand liep ik langs verlichte bomen over de brug boven het station om daarna de fietsenstalling binnen te rijden. Helemaal voor mij alleen. 

Samenscholing

Ze waren allemaal boven, bleek. De meesten waren jong. Ze keken op hun telefoon of dwars door me heen. Op het stationsplein buiten leek wel een samenscholing aan de gang. Ik was al veel te vroeg en I. appte ook nog dat ze vertraagd was. Verbeeldde ik het me of stonden er minder banken dan vroeger in de stationshal? Ik nam plaats achter een man en een vrouw die aanstekelijk lachten – als muziek klonk het me in de oren – en bestudeerde mondkapjes. De meeste waren zwart of lichtblauw. Tegen zevenen stond ik op om naar het nieuwe grote bord te lopen dat in de zomer nog maar eens feestelijk onthuld moet worden. Een bizar lang Nederlands stel van rond de zestig liep langs. Ik had direct een hekel aan ze omdat ze zo perfect bij elkaar pasten.

Klein met een rekje

Maar I. was leuk. ‘Ik draag een witte jas en ben klein’, had ze geappt. ‘En je hebt natuurlijk een rekje bij je’, had ik teruggeappt. Er waren meer witte jassen dan ik had gedacht. Ik was net voor mijn telefoon bezweken toen ik haar stem hoorde: ‘Jij bent zeker Suzanne.’
I. bleek een stralende verschijning, de enige persoon op het station met een jas met vorm en ze droeg het vrolijkste mondkapje dat ik tot nog toe gezien heb. Wit met bonte bloemen. Drie euro had ik geboden op haar Tomado flessenrekje en omdat haar telefoon leeg was kon ze me niet om een tikkie vragen, maar daar ging het niet om. I: ‘Ik ben blij dat het nog gebruikt wordt.’
En ik was blij dat ik er weer eens uit was. 
Toen ik terugliep naar de fietsenstalling en een trein zag staan, dacht ik: Oooh, zal ik de trein naar Rhenen pakken?!

Overige Marktplaatsdeals deze maand: 

  1. Acapulco tuinstoelen – met elektrische auto van Mywheels in Sassenheim opgehaald bij een man die naar sigaretten rook en naast de voordeur een aansteker en een asbak op een tafeltje had liggen. Gecombineerd met strandbezoek.
  2. Zack keukenrolhouder (suf naar gegoogled, net zoals naar een toiletrolhouder, wonderlijke wereld) – met elektrische auto van Mywheels in Maarn opgehaald bij een gezin dat net terugkwam van de moestuin. Vervolgens doorgereden naar mijn moeder.
  3. Drie (nogal lelijke, maar schoongepoetste) goudkleurige fotolijsten met kattenschetsen – opgehaald op de fiets bij een aardige vrouw op de helse Cartesiusweg in Utrecht.
  4. Labkoo Zit/stakruk – Verkocht aan een man uit Arnhem die hem wilde hebben voor zijn hoogbejaarde moeder die nog zelf kookt, maar niet meer zo lang kan staan.
  5. Droog design melkflessenlamp – Op de fiets opgehaald op een louche containerterrein bij een aardige jongen die tweedehands design opkoopt van bedrijven. Bureaustoelen lopen als een trein nu, zei hij. Hij is op zoek naar andere, minder louche opslagruimte omdat het terrein ook wordt gebruikt voor duistere zaakjes in lachgas. 

Droog Designlamp

Geef een reactie