Ook ik heb gedichten geschreven over ogen, de zon en de maan en buigende bomen toen ik verliefd was. Het allereerste manuscript dat ik opstuurde naar een uitgeverij, Bloot.Te.Zijn, bevatte veel witruimtes, kapitalen en punten. Ik las onder andere Lucebert. Maar na mijn twintigste had ik geen zin meer in experimenteel gedoe. Gedichten vielen onder experimenteel gedoe.
Het was lange tijd een gegeven dat ik niks met gedichten had. Er is prima te leven zonder gedichten. Het ging heel lang goed. Ik passeer weleens een gedicht. De stad staat er vol mee. Maar ik sta er niet bij stil en ik kan er al helemaal niet naar luisteren.
Precies goed
Maar in 2023 ging ik naar de aftrap van het literatuurfestival ILFU in Tivoli, Utrecht, en zag daar Babs Gons en Ester Naomi Perquin. Vooral Babs Gons maakte indruk. Wat een explosie. We hingen aan haar lippen. De zaal werd een hechte vriendenclub tijdens haar optreden. Het optreden was een zaadje en met de documentaire Precies Goed over Babs Gons die ik vorig jaar zag, groeide dat uit tot een voornemen vaker gedichten te lezen.
Leer gedichten uit je hoofd, zei zij. Ze staan je bij op moeilijke momenten. Ze geven je houvast, je kunt ze te voorschijn toveren op de fiets naar een lastige afspraak.
Waar te beginnen
Literatuur snap ik wel zo’n beetje. Romans lezen is onderdeel van mijn dagelijks leven. Als ik een boek niet goed vind is het niet goed. Gedichten zijn een heel ander verhaal.
Ik herinner me de drempel om een museum met moderne kunst binnen te stappen als 18-jarige kunststudent. Het landt nergens. Het is allemaal één pot nat, wel aardig of niet. Het ene of het andere gedicht is volkomen willekeur. Ik staar naar de letters, probeer maar eens beeld op te roepen, voel me dom.
Ongelukkige uitsnede. Ik voelde mij gegeneerd bij het maken van deze foto vanwege de aanwezige hangmannen, die ik discreet als ik ben niet op de foto heb gezet.
Dom
Gister heb ik een boek van Ellen Deckwitz uit de bibliotheek gehaald, Olijven moet je leren lezen. Dat gaat me helpen. Ik weet het zeker. Als ik ‘s middags de honden uit heb gelaten ga ik op de bank zitten voor een gedichtenstudie van Ellen Deckwitz.
Het ritueel doet trouwens denken aan de studieboekjes van de EO waar ik trouw elke dag een Bijbeltekst uit las toen ik twaalf was. Dat deed ik voor een betere band met God. Dit voor een betere band met Taal, hoewel we al hecht waren.
Kaart: ‘Teiltje’ van Ineke Kanters
Op de kaart zitten kunstenaar Ineke Kanters en haar broertje in een teiltje. Drie keer raden wie lekker wijd met zijn beentjes zit. Ineke is gefascineerd door perspectief. Ze heeft veel werken gemaakt vanuit een vogelperspectief. Het lijkt een realistisch werk, maar zoals ze het getekend heeft, kan het nooit precies zo geweest zijn. Haar meest recente werk is minder realistisch. Ga ik later versturen.