folder Opgeslagen in Troostkoper
Hoe ik verleid werd door een man op een scooter
Suzanne Brink comment 0 reacties access_time 4 min leestijd

Laatst begon ik zomaar te glimlachen toen ik een rode scooter zag. Ik wist niet wat me overkwam. Ik, die scooters haat vanuit het diepst van mijn hart. Die fijnstofkanonnen met hun teringherrie! Ik heb zelfs tekeningen gemaakt om acties van de Fietsersbond te ondersteunen om scooters van het fietspad te verbannen.

Op de scooter zaten een jongen en een meisje. Het was een prachtige scooter, zag ik. Zo’n Italiaanse met ronde vormen. 
Na een paar minuten was de mist in mijn hoofd opgetrokken. Het warme gevoel bij de scooter kwam door Gabriel in de briljante franse Netflixserie Dix pour cent.
Voor eeuwig blijft hij in mijn hart, Gabriel, één van de agenten van een Parijs filmagentschap, een wat mollige, teddybeerachtige man, die alles op de scooter doet. Op zeker moment achtervolgt hij op zijn scooter klunzig de nieuwe, zeer suspecte agent die op haar Brompton de stad doorkruist. (En moet hij goddank opgeven bij een straatje waar fietsen wel, maar scooters niet in kunnen. Goed zo, Parijs!)
Ik zie weer dat er mensen op die vervloekte scooters zitten. Ook leuke mensen. Het gebeurt gewoon. 

Het schrikbeeld van de zwarte pet

Nog zoiets: de zwarte pet. Jaren ben ik panisch geweest voor mannen met zwarte petten. Daar zijn er heel veel van. De alarmbellen gingen direct aan, verhoogde hartslag, gespitste oren, verscherpte blik. Helemaal als de pet zat op een blond hoofd met een groot lichaam, het postuur van mijn buurman M.J.. Ook de politie was erop gebrand hem op te ruimen. Toen ik een keer melding maakte van belediging kwamen er twee arrestatiebusjes voorrijden om hem op te pakken. Nadat hij zijn laatste-kans-woning uit was gezet, vreesden mijn buren en ik voor kamikaze wraakacties. Sporadisch zag iemand hem nog fietsen in de buurt van zijn oude huis. Of was het een andere in het zwart geklede man met pet? Mijn angst voor zwarte petten is inmiddels getemperd door ze te zien op zachtaardige, melige, pokdalige, zwarte en witte, dikke en dunne hoofden. Jong en oud draagt ze. Meestal mannen, maar nooit gewelddadig.  

Bijthonden en angstbazen

De vraag is: hoe herken je tijdig het Kwaad?
20 Mei wordt Rufus tien jaar. Ik moet zo’n 7000 keer met hem op pad zijn geweest en tienduizenden ontmoetingen met bazen en honden hebben gehad. Al van verre scan ik de lichaamstaal van hond en baas, altijd. Als ik brede mannen met bonkige honden zie, loop ik soms een blokje om.
Soms zijn grote honden alleen lomp. ‘Zachtjes doen’, zegt de baas dan. (Er zijn mensen die dat tegen hun keffende chihuahua zeggen.) Maar in elk park heb je honden die verantwoordelijk zijn voor serieuze bijtwonden en PTTS bij mens en dier. Honden die te lang doorgaan. Herders, opgefokte rottweilers of gestoorde cane corso’s.
De gevaarlijkste hond van de afgelopen weken was overigens een kleine terriër die compleet door het lint gaat als hij een andere hond ziet. Zijn grote baas – ‘Is het een reutje? oei’ – lijnt hem dan snel aan. 
Soms klopt mijn inschatting. Angstige baas, uitvallende hond. Vaak ook niet.

Tegenbeelden om associatiepaadjes door elkaar te klutsen

Ik stik van de associatiepaadjes. Als ik in december een Surinamer zie, denk ik ‘Zwarte Piet’. Ik wéét wel dat niet alle mensen op scooters asociale klootzakken zijn en niet iedereen met een zwarte pet een buurtterrorist is, en ik wéét dat mensen van kleur hoogleraar, ICT-er, schaakkampioen, snobistische schrijver of directeur van een vervuilende multinational kunnen zijn, maar ik moet het nog heel vaak zien, meemaken en voelen om jaren van zendingsverhalen over het wilde, authentieke Afrika en gehamer op (literaire) canons te overschrijven. In mijn straat, in kranten en op tv. Bijvoorbeeld door naar de veelkleurige werkelijkheid van Metropolis te kijken. Even mijn associatiepaadjes door elkaar klutsen.

O. En ik denk dat Gabriel een niet te sportieve fiets ook prima kan hebben.

India, is dat niet het land van de groepsverkrachtingen waar je als vrouw doodsbang voor mannen moet zijn?
Hina kreeg op de basisschool ineens kroeshaar. Ze is wild van zwarte artiesten en gaat naar de zonnebank om zo donker mogelijk te zijn. En ze is niet de enige Japanner die zwarte vrouwen stoer vindt.


Vorig bericht Volgende

Geef een reactie