Ik heb nog nooit een kaartje naar Denemarken gestuurd, maar omdat de brievenbussen daar per 1 januari 2026 weg zijn gehaald moet en zal ik.
Ik en de Denen
Dankzij de serie Borgen kan ik ‘Hej skat’ zeggen. Afgelopen jaar zag ik de topserie Family like ours, over een Deense familie die het land moet ontvluchten vanwege het stijgende water en ondanks goede opleidingen en connecties minder welkom is in de rest van Europa dan gewenst/verwacht/geëist. Heel nuttig als je overweegt te protesteren tegen een AZC voor je deur.
Fietsmarketing
Ik was ooit een paar dagen in Kopenhagen om de fietscultuur te verkennen. Deed een interview met Helle Søholt van het iconische adviesbureau Gehl – weet niet wat zij met brievenbussen heeft – en sprak Mikael Colville van Copenhagenize, indertijd een icoon voor de internationale fietsgemeenschap. Zag geen adres van hem.
Denemarken was hip en keigoed in met name de marketing van hun fietscultuur. Simpel gezegd heeft Denemarken fietshighlights als fenomenale bruggen en Nederland heeft een fietsnetwerk. Bij ons kun je in het hele land goed fietsen.
Tja.
Toen schoot me Inger Stokkink te binnen.
Inger is Nederlands en ken ik van een ter ziele gegane website met forum voor freelance journalisten en tekstschrijvers. Iets met maildraadjes. Dagelijks stroomden tientallen mailtjes bij mij binnen over tarieven, ondeugdelijke opdrachtgevers, cursussen, maar ook over vakanties en sterfgevallen. Er werd geruzied en gelachen. Een houvast voor al die in hun eentje opererende zielen.
Ik heb zeilfoto’s van Inger gezien en kattenfoto’s. Volgens mij houdt ze van sneeuw en woont ze afgelegen. Ze is klein. Ik ontdek een documentaire van Heddy Honigman waarin Inger een appeltaart bakt volgens een recept van haar oma. Maar nergens een adres. Ik heb het haar moeten vragen. Jammer van het verrassingseffect, hoewel het natuurlijk een godswonder op zich is als deze kaart zijn weg naar haar huis vindt!
Fotograaf Matthijs Hein
Op de kaart staat een afbeelding van de ‘tere platschelp’. Alleen de naam al. Tere platschelpen vind je zowel in Nederland als in Denemarken. Ik kocht de kaart met de afbeelding van Matthijs Hein in het Universiteitsmuseum in Utrecht, waar ze een paar jaar geleden een hele grote collectie kaarten hadden die je nergens anders vond.
De laatste keer was de verzameling behoorlijk uitgedund. Personeelswisseling?
En zo verandert alles altijd.
Maar laten we onze brievenbussen koesteren. En onze postbodes.