Elke maand zoek ik een kaart met een verhaal uit, plak er een postzegel op en stuur hem naar een vage kennis, (substack)vriend, familielid of buurman. Deze maand*: een kaart voor Claire.
‘Il n’est pas facile avec des vétérinaires’, zeg ik.
En dan druk ik me nog voorzichtig uit in mijn schoolfrans. Ik wil de jonge dierenarts een kans geven. Ze probeert Rufus eerst te onderzoeken zonder anti-bijt-snuitje. Het lukt haar om zijn lip te pakken en een korte blik op zijn gebit te werpen, maar als ze zijn buik wil voelen, draait hij woest zijn kop om.
Ik zet Rufus op de grond. Hij is nu al te driftig om op een normale manier zijn snuitje om te kunnen doen. Gelukkig is dierenarts Claire een goede lassowerper. Als ze een knoop in een stuk lint heeft gelegd, manoeuvreert ze om Rufus heen en trekt op het goede moment de lus aan.
Tien minuten later vertrekken we, Rufus met vier spuiten in zijn koortsige lijfje.
Interieurstylisten en dierenartsen
Ik heb met al die honden en katten in mijn leven inmiddels zo’n zes á zeven Nederlandse dierenartspraktijken van binnen gezien, maar dit was mijn eerste buitenlandse kliniek. Met plavuizen, het laminaat van de streek. Ik ben in Wallonië stenen plavuizen behoorlijk gaan waarderen. Robuust. Iedereen kan er onbekommerd op plassen en poepen en je hebt het zo weer opgeruimd. En het is niet de schuld van de plavuizen dat ze vaak gecombineerd worden met meubels waar je van moet gillen.
Plavuizen mooi? Niet mooi? Het zal dierenartsen worst zijn. Voor interieurstylisten is geen eer te behalen aan dierenartsen. De praktijken die ik ken zijn wit en kaal, of ronduit smoezelig, met rekjes vergeelde folders uit de vorige eeuw en op het prikbord een briefje uit 2005 waarop een buurmeisje van acht haar oppasdiensten aanbiedt. Vaak hangen er ook I.M.’s die dankbare baasjes sturen van hun geëuthanaseerde honden en katten. Ik weet niet wie daarvan opkikkert.
Kortom: folders, kaarten, fineer kasten voor voer en spuiten, plastic stoelen en een drinkbak voor de hond. Er wordt al zoveel geklaagd over de prijzen van dierenartsen. Dat wordt er natuurlijk niet minder op met gloednieuwe Leoluxbanken en etsen van Picasso aan de muur.
Maar toch: een reproductie van iets met een bos? Een afbeelding zoals deze kaart met hondjes in betere tijden?
Ik denk dat dat bij mijn hoogbegaafde en hoogsensitieve Rufus goed werkt. Mak als een lammetje als hij omringd wordt door kunst. Leuk muziekje in de behandelkamer?
Brigida
Deze kaart is van de Utrechtse maker Brigida die zich heeft laten inspireren door het Amsterdamse Vondelpark, lees ik. Terwijl: het zijn ook voor bezoekers van het Wilhelminapark of Beatrixpark in Utrecht herkenbare tafereeltjes. Wat zeg ik, universeel.
P.S.
Ik vroeg toestemming voor plaatsing van Brigida, waarop zij deze afbeelding stuurde. Van het Wilhelminapark in Utrecht. Chapeau! (om bij het Frans te blijven.)
*Maand = betrekkelijk. ‘Kaart van de week’, klinkt nergens naar en ‘Kaart van het jaar’ is schraal.