11. Kaart voor mijn favoriete pakketpunt

In de ideale wereld is het vrede en worden al mijn pakketten naar Droppie gestuurd. Officieel is Droppie een ‘recyclewinkel’, maar die term doet Droppie te kort. Mijn Droppie in Utrecht is eerder een buurthuis, een plek om op adem te komen op een drukke dag. De ruimte is royaal en licht en iedereen is aardig. De medewerkers zijn om en nabij de twintig. Ik schat ze in als kunststudenten en muzikanten met een sociale inslag. Ze kijken je echt aan. 

‘Wat zie je er leuk uit’ 

Wel jammer dat ik vaak maar zo kort in de rij hoef te staan want een van mijn favoriete bezigheden is kijken naar de mensen voor me. Ik zou er een kampeerstoeltje neer kunnen zetten. Wat brengen ze en wat halen ze? Je kunt bij Droppie je flessen inleveren en oude batterijen, je zakken oude kleren en stofzuigers. De een neemt zijn hond mee, de ander zijn kind. (Die kun je bij Droppie niet inleveren.)
In de week voor Koningsdag stond er een bak met gratis tweedehands oranje kleding naast de balie. ‘Neem mee!’ Slim. Ik ben er deze week niet geweest, maar als jij nog steeds zegt ‘voetbal heeft niks met politiek te maken’, kun je ook vast wel iets tweedehands voor het WK scoren. 
Het hoogtepunt was een paar weken geleden toen ik een blouse kwam halen die ik via Vinted had besteld. ‘Wat zie je er leuk uit met die blouse en die laarzen.’ zei de jongen achter de balie. 
Mijn jaar kan niet meer stuk. 
Stralend verliet ik de winkel en keek goedkeurend naar mezelf in etalageruiten. Ik droeg die dag oude, maar weinig gedragen paarse cowboylaarzen, een stippenblouse (Vinted) en een retro jeans doorknoopjurk (Vinted, iets te groot, op de groei). 

Grotten van gezichten

Zoals bijna iedereen die ik ken, heb ik diverse krassen op mijn ziel van andere pakketpunten. Ik weet niet wat de motivatie van pakketpunthouders is bij hun sollicitatie, maar menslievendheid en zelfontplooiing kunnen het niet zijn. Het water staat de pakketpunthouders vast tot aan de lippen. Ze hebben dingen te koop waar ze veel verstand van hebben, sjieke kleding, een racefiets, schoenpoetsmiddelen, boeken, maar niemand komt daarvoor. Van de vroege ochtend tot de late avond staan er mensen op hun stoep die hun code niet kunnen vinden, hun ID niet bij zich hebben en toch hun pakket mee willen krijgen. Als ik dan stralend voor hen sta, beweegt er niets meer in hun dode grotten van gezichten. ‘Zes cijfers’, bijten ze me toe en sloffen zwijgend naar achter. 

Vintage nootjes

Bij Droppie koopt ook bijna niemand iets uit de schappen. Ik heb een keer bij Droppie nootjes gekocht van Pieter Pot. Ik hou echt van oud en vintage, maar niet perse als het om nootjes gaat. Dus bij die ene keer heb ik het maar gelaten. Niemand die me erop aankijkt. De medewerkers van Droppie blijven altijd even vriendelijk. Ik vraag me weleens af of ze überhaupt betaald willen worden of ‘Laat maar zitten’, tegen de baas zeggen. ‘Ik word hier gewoon gelukkig van.’ 

De kaart: ter ere van Hockney

Elke lente kijk ik met de ogen van kunstenaar David Hockney naar het groen. Naar de boomstammen die lijken op gladde lichamen die na een lange koude winter voor het eerst in badkleding op het strand liggen, elk miniscule lijntje haarscherp afgetekend in het schelle zonlicht. En als contrast de weelderige daslook. Ik hou niet van heldenverering en hierarchie en Hockney heeft zijn portie aandacht wel gehad in deze wereld, maar ik kan gewoon niet om hem heen. Sinds ik zijn werk ken is geen lente hetzelfde. Overigens dacht ik: ik maak even snel iets Hockney-achtigs, maar dat viel niet mee. Ik vroeg me vertwijfeld af: hoe ziet een wandelpad door het bos eruit? Komende weken heb ik meer tijd en ga eens in het wild tekenen. Want van tekenen ga je beter kijken.