‘Hoeveel dode fietsers? Jammer, maar laat ze eerst eens hun hand uitsteken, fietsers zijn aso’s en helm opzetten ho maar.’
Fietsen is een bijzonder emotioneel onderwerp. Het allerergste op de hele wereld zijn fatbikes.
Eigenlijk heb ik nooit zoveel zin om me op te fokken over fietsers. Fietsen is gezonde vrijheid. Zelfs van fatbikes ga ik niet meer over de rooie sinds de column van Abdelkader Benali. Gezellig met zijn tweeën op de fiets, zo zie ik dat nu. Beter dan die scooters die het fietspad ook decennialang terroriseerden.
En niet om superieur koel over te komen, maar zelf heb ik gewoon niet veel last van agressie op het fietspad. Hoe meer fietsers, hoe beter en als het te druk is, zoek ik wel een andere route. Niet met mooi weer naar de Posbank. Zoveel is er toch niet veranderd?
Oordopjes
Daar denkt Pablo, filosoof en fietser, anders over. Die ziet wel een fundamentele verandering op het fietspad. Hij heeft mijn mening over e-bikes op zijn kop gezet met een nog niet gepubliceerd essay over de verslechterde verhoudingen op het fietspad die mede zouden komen doordat steeds meer mensen niet op eigen kracht vooruit komen, maar met een motor. Vroeger zou het fietspad een grote gelijkmaker zijn. Iedereen fietste op dezelfde soort fiets en je ging met zijn allen door weer en wind. Je moest het met elkaar rooien. Nu heb je mensen met brede peperdure bakfietsen die met duizelingwekkende snelheid tragere fietsers passeren. Ze zijn een soort auto’s op het fietspad. Mensen zitten in hun eigen wereld, op hun eigen geprivilegieerde snelheidsduivel op twee wielen, steeds vaker met oordopjes in, zonder contact te maken.
Bike gear swap
Heeft hij gelijk? Zelf vind ik e-bikes lomp, duur, vergankelijk en te groot voor mijn schuur. Doe mij maar een retro cargobike waarop ik mijn honden op mee kan nemen. Natuurlijk zou ik het liefst hebben dat iedereen een vintage fiets levenslang zou koesteren. (Ik ga 9 mei naar de Bike Gear Swap in Utrecht.) Maar is het erg dat het aantal e-bikes hand over hand toeneemt? Ik moet dit essay verwerken. Ik verzet me er een beetje tegen. Was het vroeger echt beter en hoe moet ik dat beoordelen? Vroeger had ik een pesthekel aan fietsen omdat ik twaalf kilometer door de altijd winderige polder naar school moest. Tegelijkertijd weigerde ik zelfs met de bus te gaan als het land plat lag vanwege het weer. Ik gun scholieren in de polder een e-bike. Aan de andere kant heb ik een conditie opgebouwd waar ik mijn leven lang profijt van heb.
Oer-Azor
De e-bikes passeren me. Soms kijk ik of ik een accu zie. Als ik die niet zie denk ik: mijn fiets is ook gewoon zwaar. Ik heb namelijk een oerAzor met krat voorop en hondenmand achterop, een fiets die nooit zwabbert, maar die je ook zeker niet even over je schouder slingert. En soms rij ik met een grote grijns op een elektrische huur(bak)fiets.
Ok Pablo, e-bikes zijn toch niet zo onschuldig. Terwijl alles aan een analoge, ongemotoriseerde classic fiets eigenlijk goed en mooi is, gaat een e-bike veel minder lang mee en zorgt voor een berg aan afval en verspilling van grondstoffen. Ik heb het afgedaan als peanuts vergeleken bij de schade die (elektrische) auto’s op de planeet aanrichten, maar dat is te makkelijk.
Yoonit doggy
Op mijn verlanglijstje van dingen die ik ooit wel zou willen hebben, maar niet per se nu en misschien wel nooit, staat wel een compacte hondenbakfiets met kleine wielen. Ik hield altijd in mijn achterhoofd dat dat ook een elektrische kon zijn, maar die wens gaat op de afvalhoop van accu’s en uitgebuite landen.
Tenzij er een echt hele mooie op de markt komt.
De kaart: fietsende vrouwen in de jaren ‘20/’30
Kaart gekocht bij de kaartenwinkel ‘Groeten uit’ op de Oudegracht. Verder geen details. Google image zegt: ‘Deze historische foto toont twee vrouwen met fietsen, waarschijnlijk daterend uit de jaren ’20 of ’30.’
Bonus: Designer fiets
Classic, moet in de Nederlandse fietscanon.