Textielmuseum in Tilburg: 9

‘Suzanne kijkt de kat uit de boom’, stond op mijn rapport. Klopt nog steeds. Maar het ligt aan de kat en het soort boom, wat voor weer het is etcetera.
In het textielmuseum in Tilburg liep een mededeelzame suppoost rond. Ik hoorde hem een mevrouw uitleggen dat het stoomwiel aan werd gedreven door een vergelijkbare dynamo als op je fiets zit, alleen dan veel groter. Ik schuifelde bij hem vandaan, huiverig als ik ben voor mensen die hun ei kwijt moeten, iemand die mij op zou slokken terwijl ik in wijde omtrekkende cirkels het museum wilde verkennen. Bij een gekantkloste lamp van glasvezel van Niels van Eijk kreeg hij me toch te pakken.
Verder lezen

Alleen berggeiten willen niet eten en douchen in de trein

In 2010 smeten wij met geld. Dat kunnen wij uitzonderlijk goed. Het was het laatste jaar dat we geld hadden. Later refereerden we aan deze periode als aan ‘onze rijke tijd’ (+/- 2002-2010). Wij waren dat jaar al drie weken met een huurcadillac door Frankrijk getrokken, copieuze lunch hier, veelgangendiner daar, waarvan we één week in het diepe Zuiden een schier onbereikbaar hooggelegen prachtig appartement huurden met hallucinatoire badkamer. Op het charmante balkonnetje met uitzicht op kerktoren en mobiele pizzaverkoper (elke vrijdag en zaterdag tussen 18 en 19 uur) werd de temperatuur tegen 11 uur ’s avonds een beetje dragelijk. Verder lezen

Wat anderen over mijn boek zeggen

Ik ben gesignaleerd. De week nadat mijn boek uitkwam stond de omslag in de Trouw en de Volkskrant met een piepkleine samenvatting erbij. Ik moest denken aan de tijd dat ik televisie-informatie inkortte voor de AKN Programmabladen. Van nachtfilms bleef niet veel meer over dan: ‘De echtgenoot van de bloedmooie, zwangere Angela verongelukt. Dat komt slecht uit!’
Mijn boek blijkt á la de programmabladen goed samen te vatten als: ‘Meisje gaat studeren en wordt verliefd.’

Verder lezen

Mijn eeuwige liefde voor Cold feet

Het was niet een van de Grote Drie, zeker niet, niet Connie Palmen of Hella Haasse noch Coetzee of Jonathan Franzen. Bij de eerste versies van mijn boek, lang geleden, was Cold feet mijn lichtend voorbeeld. Aangezien Cold feet al eeuwen van de buis is, was het programma bij het schrijven van de herziene versie naar de achtergrond verdwenen. Zo onterecht, bleek afgelopen week. Verder lezen

De roem stijgt mij nog niet naar het hoofd

Mijn eerste interviewaanvraag is binnen. Een mailtje van een vrouw die voor een site schrijft waar ik nog nooit van heb gehoord. Ik schrijf terug dat ik natuurlijk meewerk. Ik help graag jonge ambitieuze journalisten verder en zo kan ik er een beetje inkomen voor al het mediageweld losbarst als 18 augustus mijn boek Grootser dan ik verschijnt. Nu heb ik nog tijd.
‘Wil je telefonisch of live afspreken?’, vraag ik.
Per mail.
O. 

Verder lezen

Ik was ooit het zusje van Jezus

Foto: De EO-hit Het kleine huis op de prairie
‘Ik heb geen christelijk boek geschreven hoor’, waarschuw ik. Mijn vader lacht: ‘Dat was ook wel heel raar geweest.’
Mijn moeder: ‘Vind je ons echt zo strenggelovig?’
Aanprijzing van mijn boek Grootser dan ik door de uitgeverij: ‘Overtuigende zoektocht van een jonge vrouw die zich losmaakt van haar strenggelovige milieu’ Verder lezen

De trap naar God de Corrector

God is een corrector

De kantoorvilla stond in een meer van enkelhoog, hier en daar kniehoog grind, waar je eigenlijk alleen met een 4-wheeldrive doorheen kwam, maar voor de Porsche van de art-director was een lakschaderegeling getroffen. De entree van communicatie-adviesbureau voor de arbeidsmarkt JOX was breed en hoog genoeg voor een kristallen kroonluchter van drie meter doorsnede.
Hoe een vrouw als ik daar terecht kwam, was iedereen een raadsel. Verder lezen